وقتی راه رفتن آموختی, دویدن بیاموز ودویدن که آموختی, پرواز را  زیرا راه هایی که می روی جزئی از تو می شود و سرزمین هایی که می پیمایی بر مساحت تو اضافه می کند.دویدن بیاموز چون هر چیزی را که بخواهی دور است و هر قدر که زود باشی, دیر شده.پرواز را یاد بگیر نه برای اینکه از زمین جدا باشی, برای آنکه به اندازه ی فاصله ی زمین تا آسمان گسترده شوی.

من راه رفتن را از یک سنگ آموختم, دویدن را از یک کرم خاکی و پرواز را از یک درخت.بادها از رفتن چیزی به من نگفتند, زیرا آن قدر در حرکت بودند که رفتن را نمی شناختند.پلنگان, دویدن را یادم ندادند زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند.اما سنگی که درد سکون را کشیده بود, رفتن را می شناخت و کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود, دویدن را می فهمید و درختی که پاهایش در گل بود, از پرواز بسیار می دانست.آن ها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت.

وقتی رفتن آموختی, دویدن بیاموز, دویدن که آموختی, پرواز را, راه رفتن را یاد بگیر زیرا هر روز باید از خودت تا خدا گام برداری.دویدن بیاموز زیرا هرچه بهتر از خودت تا خدا بپری و در پرواز ماهر شو زیرا باید روزی ازخودت تا خدا پر بزنی.

نوشته شده در یکم بهمن 1386ساعت 5:49 قبل از ظهر توسط رز سفید| |